Aan het begin van het vierde kwart hadden wij van de sportverslaggeving het al gezien: de eindstand zou 64 - 61 worden. Want als het op optimisme en fantasie aankomt, kennen wij geen betere. Het verbaasde ons dan ook niet dat dat Groene Uilen in het vierde kwart maar langzaam en weinig tot scoren kwam. De heren van Heren 1 bleven daarom nog aardig dichtbij de Groningers. Die 64 stond inderdaad op het bord gebeiteld aan het einde van de wedstrijd. Die 61 ook, eventjes, later bleken dat 5 scores meer te wezen.

Merkwaardig potje, trouwens. Wij zagen een Heren 1 dat pas na 5 minuten haperend op gang kwam. Uilen had er toen al 6 in liggen. Het spel dat op de vloer gelegd werd, was in het eerste kwart nog wel redelijk samenhangend en een geringe voorsprong was de beloning. Dat zouden de heren wel fixen in het 3e kwart, meenden wij sportkenners. Want de Rodenaren waren immers beter, en de schutterij zou nog wel op dreef raken. Onniedan?

Nou, op 3 oktober niet dus. Enkele heren raakten in gesprek met de scheidsrechterij, anderen raakten vooral lucht, rebounds werden voor en achter half-slapend verwerkt, medespelers werden vooral uit het oog verloren en zo moest er geforceerd worden in het laatste bedrijf. En dat lukte dus niet. Nee, dat lukte dus niet.

En dan was Ajax tegen Molde FK ook al een weinig verheffend potje voetbal. En over de dam- en klaverjasprestaties van de Nederlandse sporters doen wij er het zwijgen maar helemaal toe. Wat een treurnisvolle sportweek! Tenzij je van vrouwenvolleyball houdt, natuurlijk. Maar dat doen wij hier dan dus niet.

Nee, wij van de sportpers duiken mismoedig in een stil hoekje. Lezen daar een fijn boek over houthakken. Een kachel hebben wij niet. Een fikse houtstapel ook niet. Een Zweedse kloofhamer al wel. Mooi man. Volgende week naar Urk. Hopen dat er daar gehakt wordt door de heren van Heren 1, en dat de spaanders er af vliegen.