Ken je dat gevoel? Een wedstrijd verliezen en dan toch met het gevoel naar huis gaan alsof je gewonnen hebt?
Dat overkwam de Wheelers gisteren in het luxe sportcentrum van Only Friends in Amsterdam Noord. Dat Amsterdamse stadsdeel dat door Harry Slinger, die man met dat rooie petje, verheerlijkt werd met "Ik verveel me zo in Amsterdam Noord ". Ik kan me haast niet voorstellen dat er met zo'n luxe sportcentrum als het Ronald mcDonald sportcentrum nog ruimte voor verveling is. En vooral niet voor aangepast sporten. Of het moet komen door de gribus die naar het wel bijzonder fraaie sportcentrum leidt.

BS Leiden.
Genoeg over Amsterdam Noord.Tegen BS Leiden werd een regelmatige en niet onverwachte 52-26 nederlaag geleden. Niet echt verwonderlijk als je ziet dat het Leidse team uit louter boomlange kerels bestaat waar Chris en Lars minstens twee keer inpassen. Kerels waardoor je kansloos bent in de rebound, zowel aanvallend als verdedigend. Kerels die ondanks dat over(ge)wicht  dan toch slechts 52 punten scoren. En dan nog sjoemelen met de handicap in het veld.

WSV.
Hij ligt nog vers in het geheugen, De wedstrijd tegen kampioen WSV van vorig seizoen. Zonder René werden we toen genadeloos en gevoelloos afgeslacht In het Kalverdijkje, bij mijn weten geen slachthuis. De Apeldoorners gingen apetrots  met een 93-4 overwinning naar huis. Hoe anders liep het afgelopen zaterdag na een wedstrijdje worstelen met de 24 seconden klok.

Toch wel gehandicapt door de afwezigheid van Marcel en Erik prijkte er na het eerste kwart een heuse 8-10 voorsprong op het bord. De Reds legden de Apeldoorners met een straffe man to man hun wil op, kwamen aanvallend regelmatig vrij onder de basket, maar op de een of andere manier zat er een deksel op de basket. Dat gaf de Blacks de gelegenheid de stand in het tweede kwart om te buigen naar 18-10, nog steeds ver onder hun stand.
Ook na rust liep WSV niet verder uit, en de irritatie over de felle tgenstand van Flying Red werd steeds groter. Zo groot dat gewoon winnen kennelijk niet meer mogeljk was en WSV steeds meer onsportieve trucjes nodig had, daarbij dapper geholpen door een bijna blinde ref.
Via 28-16 in het derde kwart strompelde WSV met 34-26 over de finish. Jammer van die deksel en de dikke duim (echt waar) van René anders waren de punten zeker naar Roden gegaan.

Al met al was het echt een wedstrijd die je het gevoel gaf dat die gewonnen was. En als je naar de vooruitgang van het team kijkt in vergelijking met vorig seizoen is er al veel gewonnen. Het was al leuk, het wordt nu echt leuk, waarbij ik vooruitgang in het spel nog steeds belangrijker vind dan de wedstrijdpunten, al zijn die ook wel lekker.

Kootsj.