En de druiven zuur. De mannen van Scylla en Flying Red maakten er zaterdagavond een heuse thriller van in de Hullen. Inclusief verlenging. De fel meelevende aanhangers van Flying Red op de tribune kregen een gelijk opgaande wedstrijd voorgeschoteld met een bitter einde. De Rodenaren bleven op een keer of wat na, op een goede en hoopvolle voorsprong tegen de veel pratende basketballers uit Groningen. Zes, elf en veertien punten. Meestal zo rond de vijf punten. Een keer ergens in het derde of vierde kwart, weet uw schrijver veel, stond Scylla een schamel puntje voor. Maar toen uw schrijver zo tegen half tien vol ongeloof en met bittere tranen in de ogen naar het scorebord loerde, lichtten er bloedrode cijfers op: 89-91.

Partijdig als hij is, wil de schrijver deze uitslag wel onverdiend noemen. Dan gaat hij voor het gemak voorbij aan de gegevens dat de schutters van Scylla niet zo heel veel eenvoudige balletjes misten, metgogme speelden en kennelijk nooit de hoop op een goede afloop verloren.

De Rodenaren hadden dus doodgewoon zuivere pech in de strijd om de tweede plaats. Omdat uw schrijver dus geheel partijdig is, mag hij de gekleurde waarheid onbeschroomd uit de doeken doen.   Te beginnen bij de heren scheidsrechters. Een ding, nou, vooruit, twee dingen. Als de bal levend is en een speler houdt stil om vervolgens weer onbekommerd voort te dribbelen is er sprake van second dribble. Dit weet iedere peanut. Ten tweede: onze zonen maken nooit persoonlijke fouten en al helemaal niet op het basketbalveld. Ik herhaal: Nooit. Dus, hoe is het dan mogelijk dat Allard, Robert en Casper elk met vijf persoonlijke fouten naar de kant moeten? En hoe is het dan mogelijk dan die Gerrit, die Peter en weet uw schrijver veel hoe al die andere knakkers van Scylla heten mogen, voor al hun overtredingen en horendolle praatjes maar doodgewoon mogen blijven doorballen? Zo wint Heren 1 natuurlijk nooit. Bovendien, Bertil was jarig. Zo’n kerel gun je toch een overwinning? Maar nee hoor, geen enkel mededogen.

Voor de gezonde bloeddruk is een partij basketball als die van gisteravond natuurlijk helemaal niet.  Zo duurde het tot ver na middernacht tot uw schrijver weer enigszins tot bedaren gekomen was. Het filmpje van de wedstrijd tolde voortdurend voor zijn oogballen langs. Die dekselse Jeroen die rebounds pakte alsof het goudklompjes waren, drietjes smeet alsof het zijn dagelijks werk is. Die dynamo van een Allard die rende en draafde dat het een lust was en het spel verdeelde als de dirigent van het Concertgebouworkest. Die Ruben, weergaloos. Die Kaj dan, man man man, wat een kanjer, die smeet er op twee punt zeven seconden voor het einde, eventjes soepeltjes een winnend drietje in. Dacht de buitengewoon partijdige schrijver op de tribune. Maar nee hoor, stond de klok opeens op vier seconden. Wat een enorme fout van de knoppenspecialist.

Kijk eens hier, sportliefhebbers, voor de onpartijdige basketballiefhebber was het misschien wel een prachtig avondje sport. Vol drama, intensiteit, wisselende kansen. Maar wat heeft uw schrijver aan die wetenschap? En de lui van Heren 1? En hun aanhangers? In het geheel niets. En zo kwam het dat er zaterdagavond een treurige en diepbedroefde kolonne teleurgestelde sporters en sportliefhebbers hun weg naar huis zochten. Leven is lijden, mensen. Hoe komen wij over deze dreun heen?