Lekker druk op de tribunes. Meer publiek dan ooit en allemaal afgekomen op een van de play-off halve finales in de rayon hoofdklasse basketball. Nette zaterdagse plunje aan, haartjes naar de laatste mode geknipt, geheel en al in de juiste stemming om eens te gaan genieten van wat denderende drives, ragfijne drietjes, strakke hook-shots, heftige double-doubles, rappe swing-passes, lepe turn-overs en vette steals.

Het publiek had geen enkele reden tot klagen. In de eerste twee kwarten niet als je voor Flying Red kwam kijken, in het derde en vierde niet als je kwam aangereisd om HSVB te zien winnen. HSVB gooide er vanaf de sprongbal direct maar twee in via een eenvoudig lay-upje, Kaj gooide er als snedig antwoord direct zeven uit drie in en Rogier deed met drie uit een ook een mooie duit in het zakje. Flying Red speelde met geestdrift en energie. Roberts spel stond verdedigend en aanvallend als een huis, Jeroen W was sterk onder de basket, Ruben draaide en goochelde als een acrobaat in een van de betere circussen.

Tot tegen het eind van het tweede kwart de mannen in het rood even niet meer in de wedstrijd kwamen te zitten. Het licht ging uit. De voorsprong van tien punten smolt weg. Als een marsh mallow boven een barbecue. Als een ijslollie in Zuid-Frankrijk. Totaal. Bij het begin van het derde kwart stond HSVB dus ‘doodgewoon’ drie punten voor.

Wat moet je er van zeggen als sportverslaggever? Valt de spelers van Flying Red iets te verwijten? Mankeerde er iets aan hun instelling? In alle bescheidenheid: Neen.

Wij van de sportpers zien een aantal redenen. Ten eerste: meestal wint in de sport uiteindelijk de sterkste. HSVB was sterker. Ten tweede: men ziet soms dat een team bloed ruikt, opgezweept raakt en er lol in schept de tegenstander eens fijn de vernieling in te helpen. No mercy. Winner takes all. HSVB had dat. Ten derde: verschil in kwaliteit en lengte. Als die Bonne en die Bart nu eens wat minder op dreef waren geweest, een meter korter zouden wezen en de helft minder zouden hebben weten te scoren, ja dan, dan had Flying Red mogelijk een kans hebben gehad. Nu dus niet.

Ten slotte nog dit. HSVB bleek in staat toe te slaan toen het erop aankwam. Fanatiek in de verdediging, leunend op een prima schutterij van lange mannen en mentaal van ijzer. Vechten tegen de bierkaai is vaak een zware tot onmogelijke opgave. Al had het met het inleveren van een te groot aantal ballen bij de tegenstander wel wat minder gekund. Eerlijk is eerlijk. In het derde kwart ging het licht op schemerstand bij Flying Red, in het vierde kwart was er de totale duisternis. En daar, geachte vrienden van Flying Red en in de woorden van een apostel, daar in die buitenste duisternis is wening en knersing der tanden. Daar moeten wij dus niet heen.

Foto's van de wedstrijd: https://picasaweb.google.com/imreh.t/Heren1VoorDeSite?authuser=0&authkey=Gv1sRgCNKm2ZiDwIefugE&feat=directlink#